از دو سال گذشته، ناامنی در پاکستان افزایش یافته، حملات و انفجارها زیاد شده، و اسلام آباد افغانستان را مقصر آن میداند، آنچه که کابل آنرا به شدت رد میکند و میافزاید که این مشکلات داخلی پاکستان است و هیچ ربطی به افغانستان ندارد.
در عین حال، معصوم ستانکزی، یکی از مقامات حکومت پیشین، که در مناصب مهم مختلف قبل از سقوط جمهوریت ایفای وظیفه کرده که یکی از آن وظایف در ریاست امنیت ملی در آن زمان بود، میگوید که پاکستان اکنون در دام خود گرفتار شده است.
معصوم ستانکزی گفته است، گروه های تندرو و خراب که پاکستان آنها را آموزش داده بود اکنون به تهدیدی برای خود پاکستان تبدیل شده اند.
ستانکزی میگوید که این گروه ها اکنون از کنترول اسلام آباد خارج شده اند و سیاست های نادرست این کشور علیه افغانستان منطقه را ناامن کرده است.
وی میافزاید:« ناامنی در منطقه ناشی از سیاست های شکست خورده پاکستان در دهه های گذشته علیه افغانستان است که گروه های نیابتی افراطی را آموزش داده و امروز برای کشور خودشان تهدید شده اند. طالبان پاکستانی و دیگر گروههای جنگی را پاکستان آموزش داده و اکنون از کنترولش خارج شدهاند.»
ستانکزی همچنین از حکومت کنونی افغانستان خواست تا در مورد مسایل عمده ملی از مردم مشوره بگیرد.
کارشناسان نیز در مورد پاکستان چنین نظر دارند.
آنها میگویند که آموزش های سخت گیرانه اسلام آباد و استفاده نادرست از آن برای اهداف خود در منطقه، چیزی است که اکنون به پاکستان رسیده است و هزینه های گزافی برای آن به همراه دارد.
کمال ناصر اصولی، تحلیلگر سیاسی میگوید:« آموزش گروه های افراطی، پیگیری اهداف خود و سوء استفاده از گروه های افراطی در افغانستان، منطقه و هند، همه کارهایی بود که اکنون مردم عام پاکستان را در مقابل اردو این کشور هوشیار کرده و برخی از گروه سختگیر دوباره به آنها بازگشته اند؛ پس نتیجه سیاست های غلط همیشه غلط است.»
توریالی زازی، تحلیلگر سیاسی میگوید، پاکستان آن همسایه افغانستان است که از ۴۵ سال بدین سو نفاق و جنگ را میان افغان ها دامن میزند و اکنون هم نمیخواهد افغانستان با ثبات باشد و افغان ها نفس راحت بکشند.
به گفته زازی، لازم است طرف افغان بر اساس دیپلوماسی استوار بر منافع ملی و قدرتمند خود در برابر این کشور موضع بگیرد.
وی میافزاید:« ۴۵ سال به جنگ در این کشور دامن زد و هنوز هم نمیخواهد این کشور را آرام بگذارد. دیگران باید جلوی این کشورهای جنایتکار بشری را بگیرند که در این ۴۵ سال به ناحق به کشور ما ظلم کردند. روابط دیپلوماتیک خود را حفظ کنیم و به آنها حق دخالت در امور داخلی خود را ندهیم.»
در مجموع، خواست این است که پاکستان باید تغییرات عمیقی در سیاست ها و پالیسی خود نه تنها در برابر افغانستان، بلکه در برابر همه همسایگان و منطقه ایجاد کند و استراتیژی را که در ۴۰ سال گذشته تعقیب کرد را برای همیشه فراموش کند.
