محصلین از بخش پشتو پوهنزی زبان و ادبیات پوهنتون بلخ برای دور پانزدهم فارغ شدند، که برای فراغت آنها مراسم گرفته بودند.
اگر چه جوانانی که به تازگی فارغ التحصیل شده اند، از فراغت خود خوشحال هستند و آنرا تجلیل میکنند، اما نگران آینده خود نیز هستند.
آنها میگویند، در صورت نه یافتن کار، مجبور می شوند یا از مسیرهای قاچاقی به کشورهای خارجی بروند یا کار های شاقه انجام می دهند.
جوانان با امیدهای جدید از حکومت سرپرست میخواهند که برای آنها در ادارات دولتی زمینه های کار فراهم کند.
محمد ابراهیم ادب پال، یکی از محصلین تازه فارغ شده میگوید:« از امارت اسلامی میخواهیم که زمینه اشتغال را برای جوانان فراهم سازند. دوستان ما در هر زمینه ای بسیار مهارت دارند و با هر نوع کارهای اداری بلدیت دارند.»
عبدالوهاب، یکی دیگر از محصلین تازه فارغ التحصیل شده میگوید:« تنها خواست من از دولت این است که جوانان در ادارات دولتی کار کنند تا از این طریق بتوانند به کشور و مردم خود مصدر خدمت شوند.»
در عین حال، برخی از استادان پوهنتون بلخ میگویند که چهار سال است محصلین را به شکل مسلکی تربیت کرده اند، اما نگرانند که شاگردان مستعد و توانمند شان به دلیل نبود فرصت های شغلی پس از فراغت به کشورهای دیگر مهاجرت کنند.
اسدالله ناصری، رئیس بخش پشتو پوهنزی زبان و ادبیات پوهنتون بلخ میگوید:« وقتی یک محصل ۱۶ سال تحصیل میکند، دولت موظف است که او را نا امید نکرده و برای آنها فرصت های شغلی فراهم کند و آنها را برای تخصص به کشورهای خارجی بفرستد. »
باوجودی که در حال حاضر بیکاری و فقر در کشور در سطح بالایی قرار دارد، اما غم انگیزتر از این خبر این است که جوانان تحصیل کرده به دلیل کمبود فرصت های شغلی مجبور به ترک وطن میشوند.
همزمان مسوولین ولایت بلخ از تلاش های خود در زمینه ایجاد فرصت های شغلی خبر میدهند.
سلطان محمد توخی، رییس امور جوانان ریاست اطلاعات و فرهنگ ولایت بلخ میگوید:« هدف اصلی ما ایجاد کار و اشتغال برای جوانان است. ما در تلاش هستیم تا برای آنها فرصت های شغلی ایجاد کنیم. سالانه هزاران تن از پوهنتون ها فارغ التحصیل میشوند. پیام ما به این افراد این است که خود را از هر لحاظ برسانند ، حکومت و مسوولین برای آنها زمینه کار را فراهم میسازد.»
با این اوصاف، از حکومت و ادارت حکومتی انتفاد میشود که به افراد دارای تحصیلات عالی و متخصصین توجه نمیکند و در عوض افرادی را در وظایف جذب کرده اند که با آنها ارتباط دارند و یا در مبارزه ۲۰ ساله آنها سهم گرفته اند.
با همه اینها تاکید میشود که نباید جوانان تحصیلکرده را از تحصیل پشیمان کرده و آنها را مجبور به ترک کشور سازیم.
