زینب، باشنده شهر قندهار، از ۲۰ سال پیش به صنعت قالین بافی مصروف بود و چند سال پیش در خانه کوچک کرایی اش با امکانات بسیار محدود یک مرکز قالین بافی ساخت.
زینب میگوید که با قالین بافی نیازهای اقتصادی خانواده اش را برطرف میکند و برای چند زن فقیر دیگر نیز زمینه اشتغال را ایجاد کرده است.
به گفته زینب، محل کار وی کوچک است و همچنین به دلیل نبود امکانات کافی در این صنعت با مشکلات شدیدی مواجه است و او در این زمینه خواستار حمایت حکومت و موسسات است.
او میافزاید:« همه اینها را با پول خودم خریدم، با آنها کار میکنم، و قالین را در بازار می فروشم و یک نان برای خودم پیدا میکنم. خواستم از حکومت این است که به من جا بدهند و در زمینه های دیگر نیز به من کمک کنند، محل کارم بسیار کوچک است، اگر بزرگ شود بسیار خوب میشود وکارم نیز به خوبی پیش خواهد رفت.»
زنان شاغل در این مرکز به دلیل فقر با امکانات بسیار کم و پول کم کار میکنند و میگویند که بیکاری و از فشار شدید آنها را مجبور به آموزش قالین بافی و این شغل کرده است و از این طریق نیازهای اقتصادی خانواده خود را برآورده میکنند.
به گفته آنها قالین حالا هیچ بازاری ندارد و مانند قبل به قیمت مناسب نیز به فروش نمیرسد و به همین دلیل مفاد کمتری بدست میآورند.
سمین گل، یکی از قالین بافان میگوید:« این قالین حالا خیلی ارزان شده و اما قیمت تارها قیمت شده، قیمت جانماز که بسیار بلند شود تا ۳۰۰ یا ۴۰۰ میرسد، از ان بلند تر کسی نمیخرد.»
یکی دیگر از زنان قالین باف میگوید:« آنقدر مفاد ندارد اما باز هم از هیچ بهتر است، ما میگوییم برای این کار بازار پیدا شود، مثلا فابریکه قالین ایجاد شود که کسی قالین خود را بفروشد، کسی دیگر بخرد و اینگونه اقتصاد ما بهتر شود.»
فاطمه، یکی دیگر از قالین بافان میگوید:« اگر جا کلانتر شود بهتر میشود زیرا اگر فضا وسیعتر باشد کارمان بهتر می شود و مشتریان بیشتری خواهیم داشت.»
همزمان مسوولین معادن و صنایع قندهار از زنان قالین باف حمایت کرده و به آنها از گسترش بازار قالین های دستباف شان اطمینان می دهند.
سید سرور امانی رئیس معادن و صنایع قندهار میگوید:« ما تلاش خواهیم کرد تا این افراد را با مسوولین انجمن مرکز ارتباط دهیم تا بازاری برای آنها پیدا کنیم، الحمدالله آنها بازار خارجی خوبی دارند. از همین طریق از آنها جنس نیز گرفته می شود و در کشورهای خارجی فروخته می شود.»
قالین در افغانستان به طور سنتی در خانه ها و به صورت حرفه ای در کارخانه ها بافته می شود و بسیاری از خانواده های فقیر نیازهای اقتصادی خود را از این طریق رفع می کنند.
