افغان های که به اجبار از پاکستان اخراج شده اند میگویند که تحصیلات شان در پاکستان ناتکمیل مانده و میخواهند فرصت تحصیل در داخل کشور برایشان مهیا شود.
شهروندان عودت کننده امیدوارند از این طریق آموزش و به کشور خدمت کنند.
با گفتهٔ آنها؛ حکومت باید در صنف های برایشان زمینه آموزش را فراهم کند که در پاکستان ناقص رها مانده بود.
یک تن از دانشآموزان عودت کننده از پاکستان میگوید:« باید به ما زمینه آموزش در اینجا فراهم شود تا بتوانیم دروس خود را ادامه دهیم و در آینده به آرزو های خود دست یافته و به وطن خدمت کنیم، نام کشورمان را روشن کنیم. برای ما خیلی خوب میشود، اما اگر امکانات و دسترسی به آموزش داشته باشیم، حتما به آرزوهایمان می رسیم.»
اقتصاد اکثر افغان های عودت کننده بسیار ضعیف است و از نظر کمبود کار و سرپناه با مشکل مواجه هستند.
آنها میگویند که حکومت باید در کنار سرپناه دایمی، زمینه کار را نیز برای شان فراهم کند.
یک تن از افراد عودت کننده از پاکستان میگوید:« از طریق مؤسسات به ما وام بدهید یا زمینه کاری را برای ما فراهم کنید تا بتوانیم غذا پیدا کرده و کار خود را انجام دهیم. من اینجا هیچ چیز ندارم، به اندازه یک قدم هم زمین ندارم واین گونه در وطن خود مهاجر هستم.»
از سوی دیگر، ادارات کمک رسان و حکومت برای خانواده های عودت کننده در کنار کمک نقدی، سرپناه موقتی و مواد اولیه نیز کمک کرده است.
مقامات میگویند که حکومت متعهد است برای خانواده های که از کشورهای همسایه باز میگردند در کنار سرپناه دایمی زمینه کار و آموزش دینی و عصری را نیز فراهم کند.
خلیل رحمان حقانی سرپرست وزارت امور مهاجرین و عودت کنندگان میگوید:« این مسوولیت ماست، آنها فرزندان ما هستند و آموزش حق آنهاست که باید آنرا بدست بیاورند. ما باید به آنها زمینه خوبی آموزش را فراهم کنیم، زیرا ما مسوول آموزش و آینده آنها هستیم.»
بر اساس معلومات حکومت، بیش از یک میلیون مهاجر افغان از کشورهای همسایه به ویژه از ایران و پاکستان به کشور بازگشته اند و حدود ۷۰۰ هزار تن آنها به اجبار از پاکستان اخراج شده اند.
