زمستان کابل از اکثر ولایات که هوای نسبتاً گرم دارد شدیدتر است، بسیاری از خانواده های فقیر نگران سپری شدن زمستان امسال هستند.
محمد نبی یکی از کسانی است که نیازهای خانواده خود را از یک کسب و کار کوچک تامین میکند، او میگوید فقط همانقدر میتواند که خود و خانواده اش را سیر نگهدارد.
او میافزاید:« نیاز به همه چیز است، اما ما تا حدی که بتوانیم انجام میدهیم و اگر توان نداشتیم آرام می نشینیم، چاره نداریم، هر خواسته را نمیتوان با کراچی رانی برآورده کرد.»
محمد نبی میگوید که دولت و سازمان های خصوصی در بسیاری از زمینه ها به مردم کمک میکنند، اما آنان تاکنون هیچ کمکی دریافت نکرده اند.
به گفته وی، باید سلسله کمک های زمستانی به فقرا و افغان های عودت کننده تسریع شود.
محمد نبی میافزاید:« در حال حاضر مهاجرینی که از پاکستان آمده اند باید به آنها کمک شود، به فقرا کمک شود، ثروتمندان در زمستان به فقرا رحم کنند و دولت نیز به آنها کمک کند.»
برخی دیگر از شهروندان کابل میگویند که در زمستان به چوب، مواد سوختی، پوشاک و غذا نیاز دارند، اما نه تا حالا خریداری کرده اند و نه راهی برای خریداری آن دارند.
یک تن از باشندگان شهر کابل میگوید:« به اندازه توان خود کار میکنیم؛ اما نیاز های ما رفع نمیشود. به مواد غذایی نیاز داریم، تا هنوز چوب نخریده ایم.»
بیشتر آنها میگویند، اگر کمکی با آنها صورت نگیرد، خانه های سر کودکان شان را مریض میکند و مشکلاتشان بیشتر میشود.
یکی از باشندگان شهر کابل میگوید:« من در خانه کرایی زندگی میکنم، چوب نخریده ام، کار ندارم، همه مردم بیکار است، نه فقط من. باید به همه زمینه کار راهم شود.»
در دو سال گذشته، ادارات دولتی داخلی و موسسات خیریه خصوصی برنامه های به نام کمک های زمستانی داشتند، اما گمان میرود که به دلیل زلزله های اخیر در هرات و مشکلات کسانی که به اجبار از پاکستان بازگردانده شده اند، این روند متوقف شده است.
خواسته ها این است که موسسات کمکرسان بین المللی کمک های خود را به مردم عام افغانستان در این زمینه افزایش دهند.
