سه سال از حاکمیت حکومت امارت اسلامی می گذرد، اما هنوز هیچ کشوری رسماً آن را به رسمیت نشناخته است.
مولوی عبدالکبیر، معاون سیاسی ریاست الوزرا میگوید، روابط مثبت امارت اسلامی با جهان نشان میدهد که جهان رسماً این حکومت را به رسمیت شناخته اما این موضوع را علنی نکرده است.
به گفته عبدالکبیر، امارت اسلامی در حال حاضر در ۴۰ کشور نمایندگی سیاسی دارد و شماری از کشورها نیز سفارتخانه های فعال با شارژدافیر در کابل دارند.
عبدالکبیر میافزاید:« درست است که جهان به صورت شفاهی اعلام نکرده است که حکومت ما را رسمیت شناخته است، اما تعامل رسمی است و معنای رسمیت شناسی درد؛ چون سفارت ها و قونسلگری های ما در جهان باز است و از آنها در اینجا. همچنین بنادر تجارتی ما با تمامی همسایگان فعال است.»
در عین حال، شیخ ندا محمد ندیم سرپرست وزارت تحصیلات عالی میگوید، مخالفان سیاسی در خارج از کشور به خاطر منافع شخصی خود اتهامات مختلفی را بر حکومت سرپرست وارد می کنند، اما به گفته او افغان ها اکنون آگاه شده اند و فریب آنها را نمی خورند.
ندیم میافزاید:« اکنون که حضور فزیکی و جنگ به پایان رسیده، در رسانه ها جنگ فکری آغاز شده است؛ فیسبوک و توییتر پر از مرتدین دنیا هستند؛ نه عزت دنیا را میکنند، نه مجاهد، نه اسلام و نه قرآن.»
از سوی دیگر تحلیلگران سیاسی روابط برخی کشورها با حکومت سرپرست را به معنای به رسمیت شناخته شدن حکومت نمیدانند و میگویند، در این شکی نیست که شماری از کشور ها با حکومت سرپرست روابط خوبی دارند اما به صورت قانونی آنرا به رسمیت شناخته شده اند.
آنها میافزایند، بهتر است که حکومت سرپرست درخواست های جهان را بپذیرد تا به صورت قانونی به رسمیت شناخته شود.
فیض محمد زلاند، تحلیلگر مسایل سیاسی میگوید:« پیشرفت در تعاملات سیاسی به این معنا نیست که حکومت به رسمیت شناخته شده است. برای این باید برخی کار ها انجام شود و پیش از همه حکومت سرپرست باید به حکومت دایمی و قانونمند مبدل شود.»
برخی دیگر در رابطه با این موضوع میگویند، جهانیان نه تنها حکومت سرپرست را به رسمیت نشناخته اند، بلکه بعد از تصامیم اخیر، مشکل با جهانیان افزایش یافته است.
آنها میگویند، بهتر است مسوولین حکومت سرپرست در این مواقع حساس از انعطاف پذیری کار گیرند تا بهانه های جهان برای به رسمیت شناسی پایان یابد.
شهسوار سنگروال، تحلیلگر سیاسی میگوید:« افغانستان از سوی جهان به ویژه از سوی سازمان ملل به رسمیت شناخته نشده است. این یک تراژدی سیاسی و مرگ برای کشوری است که سه سال به رسمیت شناخته نشده است. به نظر من مشکلات روز به روز بیشتر میشود.»
مقامات حکومت سرپرست در حالی ادعای به رسمیت شناخته شدن غیر علنی میکنند که به شمول کشور های منطقه هیچ کشور از جهان تعاملات سیاسی رسمی با افغانستان آغاز نکرده است و برای رسیدن به رسیمت شناسی واقعی حکومت باید گفتگو بین الافغانی را آغاز کرده و به خواسته های مشروع مردم پاسخ مثبت دهد.
