فقر در کشور پدیده ای است که بسیاری از کودکان، جوانان و کهن سالان را مجبور به انجام کارهای شاقه برای رفع نیازهای اقتصادی خانواده شان کرده است.
نهادهای بین المللی، افغان های مقیم در خارج، موسسات کمکرسان داخلی و تاجران در تلاش هستند تا در حدی وضعیت اقتصادی جاری در کشور را محو کنند.
اما اکثر شهروندانی که نیاز به کمک دارند، شکایت آنها این است که کمک های که به دست دیگران به آنها میرسد با امانت داری رسانیده نمیشود.
آنها از کمک کنندگان میخواهند که کمک ها را به افراد مورد اعتماد تحویل دهند تا با امانت داری کامل به دست آنها برسد.
نجیب الله، یک تن از باشندگان کابل میگوید:« افراد مقیم در خارج که پول را از طریق شخص مورد اعتماد خود به دیگران کمک میکنند، به آنها میگویم که ما میبینیم کمک هایشان با امانت داری کامل به نیازمندان نمیرسد، زیرا روی پاکت ۱۱ هزار افغانی نوشته شده، اما در داخل آن ۴ هزار افغانی گذاشته شده است؛ پس تا زمانی که بالای فرد مذکور صد درصد اعتماد ندارد، کمک ها را نسپارید. افرادی که کمک میفرستند خدا آن را قبول کند، اما به اشخاصی که تحویل میدهند آنها نیم پول را خودشان دزدی میکنند.»
محمد یونس، یکی دیگر از باشندگان کابل میگوید:« آنها باید خانه به خانه بروند، افراد مستحق را پیدا کنند و سپس به آنها کمک کنند. آنها به کسانی کمک میکنند که پسرانشان در خارج از کشور هستند، در اینجا موتر و زندگی خوب دارند و کمک ها هم به دستشان میرسد.»
در مجموع خواست ما از تاجران، موسسات کمکرسان و دیگر کمک کنندگان این است که در ماه رمضان به فقرا کمک کنند.
کمک کنندگان میگویند که تا حد توان کوشش میکنند تا میزان کمک های خود را در این ماه افزایش دهند؛ تا با فرا رسیدن عید بیشتر هموطنان خود را کمک کرده باشند.
محمد یوسف مومند، یک تن از تاجران میگوید:« اول از همه، من نمیگویم که تاجران ما کمک کنند؛ اما زکات که از سوی خداوند بر آنان است را اگر به فقرا بدهند، انشاءالله اکثر مشکلاتشان حل میشود و دیگر هیچ کس فقیر نمیماند؛ اما متأسفانه تاجرانی هستند که زکات خود را نمیدهند، آنها باید زکات و صدقه بدهند. پس خواست ما از مسوولین امارت اسلامی این است که به فقرا و نیازمندان توجه داشته باشند، به آنها کمک کنند و تاجران را به کمک با آنها تشویق کنند، زیرا حکومت، ملت و تاجران همه یکی هستند و باید مشکلات را با همدیگر حل کنند.»
اما عبداللطیف نظری، معین مسلکی وزارت اقتصاد میگوید که کمک های نقدی و خوراکی در کشور نمیتواند مشکلات مردم را حل کند و آنها تلاش میکنند تا برای فقرا زمینه کار را فراهم کنند؛ تا به طور مداوم بتوانند از همین طریق مشکلات اقتصادی خود را حل کنند.
نظری میافزاید:« برنامه ما برای ریشه کنی فقر، راه اندازی پروژه های کاری به مردم است، ما کمک های بشری و مالی را راه حل نمیدانیم و میخواهیم کشورمان به سمت خودکفایی و ایجاد فرصت های شغلی حرکت کند.»
نگرانی شهروندان از افزایش فقر و عدم شفافیت در کمکها در حالی است که پیش از این سازمان ملل میزان فقر در کشور را ۹۳ درصد اعلام کرده بود.
