شماری از نهادهای بین المللی حقوق بشر در نامه ای به مناسبت روز جهانی زن از جامعه جهانی خواسته اند تا اقدامات فوری برای حفظ حقوق بشر در افغانستان انجام دهند.
سازمان عفوه بین الملل، دیده بان حقوق بشر، خانه آزادی و شماری دیگر در این اعلامیه از جامعه جهانی خواسته اند که به شمول حفاظت از حقوق بشر در افغانستان ، از آزار و اذیت فعالان جلوگیری کند و از طریق فشار بر افغانستان حکومت سرپرست را وادار کند تا به زنان حق مشارکت معنادا را بدهد.
در بخشی از این نامهٔ مشترک آمده است:« ائتلاف و سازمان ما به شکل فوری از جامعه جهانی درخواست میکند که به شمول حمایت از حقوق بشر زنان و دختران افغان، حامیان زنان افغان که به دلیل کمپاین های مسالمت آمیز با آزار و اذیت مواجه هستند، باید برای امنیت آنها تدابیر عاجل اتخاذ شود.»
ائتلاف مشترک این سازمان ها در این نامه دو صفحه ای مدعی شده است که پس از روی کار آمدن امارت اسلامی در افغانستان، محدودیت ها علیه زنان روز به روز در حال افزایش است و یک بحران جدی را ایجاد کرده است.
آموزش، کار، عدم مشارکت در حکومت و در کنار موضوع سفر بسیاری محدودیت های دیگر مواردی است که این نهادهای حمایت کننده حقوق بشر با فشار جامعه جهانی خواستار رفع آن در افغانستان شده اند.
اگرچه حکومت سرپرست در مورد نامه سازمان های حامی به طور مشخص چیزی نگفته است، اما وزارت امور خارجه در یک اعلامیه منتشر شده، نکات مثبت آخرین گزارش سازمان ملل و سخنرانی نماینده ویژه سرمنشی سازمان ملل متحد را تحسین کرده؛ اما به گزارش ها و قسمت های بی اساس اعتراض کرده و توصیه به عدم تهیه آن کرده است.
کارشناسان سیاسی معتقدند که حکومت سرپرست نگرانی های امنیت حقوق بشر در افغانستان را به جامعه جهانی داده است و تاکید دارند که حکومت باید خواسته های مشروع و قانونی افغان ها و جامعه جهانی را بپذیرد.
شهسوار سنگروال، کارشناس سیاسی میگوید:« « نگرانی که در مورد حقوق زنان در افغانستان برای جهانیان ایجاد شده است؛ بیشتر از همه، این نگرانی ها را امارت اسلامی برانگیخته است، امارت اسلامی باید در پرتو حقوق بشر گزارشی از سرنوشت، کار و آموزش زنان ارائه کند، زیرا این تنها نگرانی جهان است، بلکه خواست ملت افغانستان نیز است که دروازه های آموزش به روی فرزندانشان باز شود.»
عزیز معارج کارشناس سیاسی میگوید:« جهان باید در مورد حقوق بشر به ویژه حقوق زنان و دختران در افغانستان اقدام کنند، باید یک میکانیزم و سیستمی ایجاد شود تا آن وسیلهٔ برای فشار بر طالبان شود، زیرا این آنقدر موضوع عادی نیست که گفته میشود همه چیز محفوظ است، همه چیز درست است، همه چیز را مردم و جهان میبیند که نزدیک به سه سال است که دختران به مکتب نمی روند، از حق کار محروم هستند، آنها نمیتواند حتی از خانه بیرون شوند و محدودیت ها بسیار زیاد شده است و مشکلات به حدی است که داکتران و ماستران مرد نیز بیکار هستند.»
بر اساس قطعنامه ۱۳۲۵ سازمان ملل، زنان حق مشارکت کامل، برابر، معنادار و ایمن در تمامی فرآیندهای تصمیم گیری در سراسر جهان را دارند.
حکومت سرپرست حقوق بشر در افغانستان را امن تر از گذشته میخواند و هرگونه نگرانی جهان را بیجا و مغرضانه میشمارد.
